Search this site

Kaartje #345 These lines will cross in 5m, which at the scale of the guy is 437,5m. A long way to walk in those heels. Deze lijnen zijn niet parallel, maar lopen zeer licht naar elkaar toe. Ze zullen elkaar 1 keer ontmoeten en erna nooit meer. In realiteit zouden ze op 5m afstand kruisen, maar op schaal van het mannetje vertaald zou dat 437,5m. Met een beetje wiskunde kan je dus de schaal van het kaartje berekenen, dat ga ik niet voor jullie doen! (onthoud het nummer van het kaartje!) (€3,5 naar een onbekende - €4,5 naar een specifiek adres)

Kaartje #344 Loading... Koeien zijn ongeveer even lang zwanger als mensen. Dat is een klein feitje. 9 maanden van ongeduldig wachten? In volle hoop, of in groeiende stress en angst. Van zorgen en verzorgen. Ik doe nu net alsof ik weet waar ik over spreek, maar het is allemaal van horen zeggen!

Kaartje #343 Onbestaand (?) Kaartje 343 is één van die kaartjes die de geschiedenis in zal gaan als een mysterie. Heeft er wel ooit zo'n kaartje bestaan? Ik weet het zelf niet meer... Normaal wel, maar mijn administratie stond nog niet op punt... Wie weet staat het ergens op een vensterbank te pronken, en weet ik zelf niet meer wat er op staat.

Kaartje #342 Puddles_1 Plassen water, voor oudere mensen een last, voor kinderen een speeltuin. En ze zijn allen, bij windstille omstandigheden, een portaal naar de lucht. Een andere dimensie. Oneindig diep totdat ze verstoord worden. Dit kaartje is een gelaagd kaartje, en ik ben er best trots op!

Kaartje #341 Comforting Ik sloeg ooit een bijl in mijn been. Vlak nadat mijn pa me gezegd had dat ik nooit met een bijl in de richting van mijn been mocht slaan. Ik deed dat dan toch, en de pandoering die ik kreeg van mijn pa (voordat hij mij naar de dokter bracht) was minstens even erg als de wonde waarvan ik het litteken nog steeds draag.

Kaartje #340 The scarf Derdein een reeks van 3 kledingsstukken. Een sjaal. Mogelijks het kledingsstuk dat het meest vergeten wordt in bars of op treinen. Een seizoensstuk, of een statement. Sjaals zijn troostkledij, als een permanente warme knuffel waar je je hoofd in kunt leggen. Soms ruiken sjaals ook lekker. (onthoud het nummer van het kaartje!) (€3,5 naar een onbekende - €4,5 naar een specifiek adres)

Kaartje #339 The glasses Tweede in een reeks van 3 kledingsstukken. Zonnebrillen. Voor mensen met ogen, of net voor mensen zonder ogen. Voor mensen die anoniem willen blijven, of mensen die niet willen dat andere mensen weten dat ze naar hen aan het kijken zijn (moeilijke zin). Voor onbeleefden die hun reflecterende zonnebril niet afzetten wanneer ze met je spreken, waardoor je met je eigen reflectie aan het spreken bent. Beetje manieren, aub! (onthoud het nummer van het kaartje!) (€3,5 naar een onbekende - €4,5 naar een specifiek adres)

Kaartje #338 The hat Eerste in een reeks van 3 kledingsstukken. Een hoed. Ik ben zelf geen hoeddrager, al vind ik wel dat hoeden een grote impact kunnen hebben op een mens. Iemand met een hoed is voorbereid. Die weet waar hij mee bezig is. Of die probeert net iets te verbergen, heeft iets mysterieus. Hoeden zijn gewoon een last als je op café zit ofzo, want wat doe je daar nu eigenlijk mee... (onthoud het nummer van het kaartje!) (€3,5 naar een onbekende - €4,5 naar een specifiek adres)

Kaartje #337 Land of the hurricanes Ik heb wel ooit een angst gehad voor tornado's. Nu heb ik er eerder een respect voor. Een uiting van de kracht van de natuur, en de eenvoud waarmee ze het menselijke van de kaart veegt. En dan de irrationaliteit van die Amerikanen die naar zo'n orkaan rijden: de 'hurricane hunters', die ergens tijdens zo'n jacht hun brein zijn kwijtgeraakt. (onthoud het nummer van het kaartje!) (€3,5 naar een onbekende - €4,5 naar een specifiek adres)

Kaartje #336 You cannot hide your secrets from me, doctor Ziegler Soms raakt een gebeurtenis een absurde kronkel in mijn brein, en dan laat ik dat gewoon gebeuren. Ik kan daar zelfs van genieten, eerlijk gezegd. Vooral dan als ik iemand vind om die absurditeit mee te delen. In dit geval deelde ik het met een kaartje. De overdacht van herinneringen door aan iemands brein te likken. Een soort neuronische osmose. Als je die woorden mag combineren.

Kaartje #335 The getaway island Vroeger - en nu nog steeds - was ik van van de band Gorillaz. Ik had hun naam in het groot op mijn pennenzak geschreven. In hun liedje 'el Mañana' zit er iemand op een zwevend eiland met een windmolen. Een melancholisch liedje, met enorm veel herinneringen aan verbonden voor mij.

Kaartje #334 Midnight walk Ik ging vroeger met mijn hond - uiteraard heette hij Scooby, half boder colly half een onbekend wezen - wandelen in de bossen. Ik deed dat graag 's nachts. Langs een route die ik op mijn duimpje kende. Ik zag dan niets: het was pikzwart. Maar ik hoorde wel, een ver gehijg, licht getrippel dat luider wordt, en dan zoem! een hond die voorbij vliegt. Ik sluit regelmatig mijn ogen en laat de koude mijn wangen prikken. Dat waren mooie wandelingen, ook al zag ik niks.